Boşver

Bizi nereye götürdüğünü bilemeyeceğimiz duygulara karışıp kaybolmak karşımıza hiç beklenmedik anlarda çıkıyor. Bazen mutfakta bir şeyler pişirirken, bazen ayakkabımızı bağlarken bazense anısı olan bir sokakta yürürken. O sokaktan belki de binlerce kez geçmemize rağmen hiçbir şey hissetmeyecekken bir anı tüm o binleri silip götürebilir. Artık o sokağı, aynı gözle görsek bile aynı hisle geçemeyiz. Zaman geçer, ilaçtır derler ama zihnimiz bu tür oyunları pek sevmez. Canı ne istiyorsa onu yapmaya devam eder. Anın yaşandığı vakit yüzümüzde oluşan tebessümü hüzne çevirebilir.

Bazı anlar da vardır ki zamanın nasıl geçip gittiğini aklımıza mıh gibi çakar. Eski bir fotoğraf albümü kurcalarsınız. İlk başta her şey çok keyifli gelir. Çocuksu hallerini görürsün. Aa dersin, ne güzelmiş o anlar. Sonra farkına varırız ki elimizde tuttuğumuz kağıt parçası bize 20 yıl, 10 yıl, 5 yıl öncesini göstermektedir. Aa diyişimiz vay be’ye dönüşür. Zamanın ne kadar çabuk geçtiğini anlamak için geçmişe bakmamız gerekir. Bakamazsak idrak edemeyiz. Anı yaşamak güzeldir ama bazen de geçmişe gitmek gerekir. Elimizde neler olduğunun farkına varmak, nelerin ellerimizden kayıp gittiğini görmek ve nelere hiçbir zaman sahip olamayacağımızı hissetmek…

Anılar da güzeldir, anılar bize kim olduğumuzu hatırlatır. Ne olacağımız muallak ancak öncesinde ne olduğumuzu bilmemiz anılar sayesindedir. Çok sevdiğim ama çok da uygulayamadığım bir sözü de yazayım.

Sen o sokaklardan korkma, bırak onlar senden korksun.