Bazı zamanlar vardır ki ne istediğimizi bildiğimizi sanırız. Ne hissettiğimizden yola çıkarak isteklerimizin de böyle şekilleneceğini düşünürüz. Kendimize bir gaye belirleriz ve bunun dışındaki hiçbir şeyi kabul etmek istemeyiz. Başkasının bize farklı bir şey söylemesine bile tahammül edemeyiz. Çünkü inançlarımızın, gerçekleşmesini istediklerimizin mantıksız olabileceği fikri bünyemize ağır gelir. Bir ışık yanar, bir parmak şıklatılır. Rüyadan bir anda uyanırız. Ancak her şey için oldukça geç...

Bomboş bakan gözler, hareketsiz duran perdeler, aylardır tozları dahi alınmamış petekler. Her biri odanın içerisinde hiçbir şey yapmadan duruyor. Akıllarında ne geçmiş ne gelecek var. Ancak anı yaşama hevesleri de oldukça düşük. Ne olacağını bilmiyorlar, ne istediklerinden emin değiller. Yaşama sevinçleri yerle yeksan ve akıllarına gelen fikirler oldukça nahoş ve huzursuzluk verici. Nabız bulunamıyor. Yüzlerini ekşitmek bile manasız geliyor, sadece yokluk var gözlerinin içinde. Bir planları...

Bizi nereye götürdüğünü bilemeyeceğimiz duygulara karışıp kaybolmak karşımıza hiç beklenmedik anlarda çıkıyor. Bazen mutfakta bir şeyler...